EP.6 NC taoho By. The Monsterpink
“นะ...นายจะพาฉันไปหาแบคฮยอนหรอ”
เอะ!! นี่เขาบอกหรอว่าจะพาไปแบคฮยอน
เขาพูดแบบนั้นหรอ รู้สึกว่าไม่ได้พูดแบบนั้นนะจริงมั้ย
“อ้ะ...ฮ่า ไหนจะ อ้ะ พาไปหา...อื้อ
แบคฮยอนไง” ร่างบางถามกระท้อนกระแท่น
“หึ ฉันจำได้ว่าบอกนายแค่จะพาไปหาน้องชายนะ ไม่ใช่หรอซูโฮอ่า”
เสียงทุ้มตอบกลับทั้งๆที่ใบหน้าคมยังคงซุกอยู่ที่ซอกคอขาว
“ขะ...ขี้โกง อ้า...”
“เปล่าซะหน่อย นายฟังไม่ชัดเองนะ”
“มะ...ไม่ อย่านะ”
หนุ่มภูตเทวดาจอมเจ้าเล่ห์อย่างจื่อเทามีหรือที่จะฟัง
ต่อให้คนใต้ร่างขอร้องจนเสียงแหบแห้งเขาก็ไม่มีทางหยุดมันเด็ดขาด
ใบหน้าคมซุกลงกับซอกคอขาว
ริมฝีปากหนาขบเม้มไปตามเนินคอจนเกิดรอยแดงสีช้ำจางๆ
สัมผัสที่เร้าร้อนนี้ทำให้ร่างบางถึงกับหดคอหนี
ใบหน้าหวานที่แดงซ่านราวกับลูกมะเขือเทศสุกพยายามเบือนหนีสัมผัสร้อน แต่ใช่ว่าคนร่างสูงจะปล่อยโอกาสให้ได้ทำ
ยิ่งร่างบางขัดขืนมากเท่าไรร่างสูงก็ยิ่งลุกล้ำเพิ่มเท่านั้น
“อ้ะ...อ่า”
สัมผัสหยาบกรานตามมือหนาที่เริ่มลูบไล้ไปตามหน้าท้องแบนราบผ่านเสื้อตัวบาง
ช่วยกระตุ้นอารมณ์ของซูโฮได้ไม่ยากนัก นิ้วเรียวยาวสอดแทรกเข้าใต้เสื้อตัวบาง
พลางลูบไล้ไปตามเอวคอดไล่ขึ้นไปตามรองกระดูกซี่โครงก่อนจะพบกับจุดเม็ดบัวสีชมพูหวาน
นิ้วเรียวสะกิดมันเบาๆเป็นการทักทาย
แต่การกลับทำนั้นกลับเรียกเสียงครางจากร่างบางได้ไม่น้อย
“อื้อ อ้ะ...”
“นายชอบรึเปล่า ที่ฉันทำแบบนี้...” จื่อเทาเอ่ยถามทั้งที่มืออีกข้างกำลังวุ่นวายอยู่กับปมผ้ามัดกางเกง
“อื้อ...อย่า ขอร้อง” ใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาเอ่ยขอ
แต่ใช่ว่าหนุ่มภูตร่างสูงจะสนใจ
มือหนาแกะปมเชือกที่มัดกางเกงออกอย่างรวดเร็วพร้อมกับดึงมันออกให้พ้นทาง
แกนกายเล็กสีหวานที่เคยถูกปกปิดบัดนี้กลับถูกเผยให้อีกคนได้ลิ้มลอง ร่างสูงเคลื่อนตัวลงมาให้อยู่ในองศาที่พอเหมาะ
ก่อนจะครอบริมฝีปากลงไป ลิ้นเรียวร้อนตะหวัดชิมรสอย่างชำนาญ
“อย่า...ยะ...หยุดนะ ไม่...อึก”
ความร้อนจากโพรงปากนุ่มที่ส่งผ่านมาให้คนร่างบางได้รับรู้โดยการสัมผัส
ความอ่อนโยนแต่กลับเร้าร้อนเหมือนร่างกายกำลังจะละลาย ความรู้สึกแปลกๆที่ทำให้อยากร้องไห้แต่กลับมีความสุข
ความรู้สึกต่างๆถาโถมเข้าใส่จนโสนประสาทขาวโพลน แสงสว่างที่ใกล้เข้ามา
ใกล้เข้ามาเหมือนสัมผัสได้...ทางความรู้สึก
“อ๊า!!...”
น้ำอารมณ์สีขาวขุ่นพุ่งออกจากแกนกายเล็ก
หากแต่คนที่ครอบครองอยู่กลับไม่สะท้าน ร่างสูงกลืนลงคออย่างกับมันเป็นน้ำหวานรสเลิศ
ก่อนจะยันตัวขึ้นมาแนบริมฝีปากแลกรสจูบกับร่างบางอย่างเร้าร้อน เรียวลิ้นหนาไล้ต้อนลิ้นเล็กที่เอาแต่หนี
ลิ้นร้อนตะหวัดเกี่ยวดูดดึงกินหวานจนพอใจจึงได้ผละออก
มือหนายกขึ้นมาปัดผมเส้นเล็กบนหน้าฝากมนที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ
ใบหน้าขาวเนียนเปลี่ยนเป็นสีแดง เรียวปากเล็กอ้าออกกอบโกยอากาศเข้าปอด
ดวงตาชื้นน้ำใสหลับพริ้มอย่างเหนื่อยอ่อน
“มันยังไม่จบหรอกนะซูโฮ”
ร่างสูงกลับมานั่งแทรกตัวอยู่ระหว่างขาเรียวพร้อมกับจับมันแยกออกจากกัน
ก่อนจะพบกับช่องทางสีหวานที่เต้นตุ้บๆราวกับกำลังเชื้อเชิญ
ร่างสูงไม่รอช้าปรดปมกางเกงของตนเองพร้อมกับดึงมันออกไปให้พ้นทาง
มือหนาจับขาเรียวให้อ้าออกในองศาที่พอดี ไม่มีการเบิกทางหรือเตรียมพร้อม
ร่างสูงกดแกนกายที่แข็งทื่อของตนเองลงกับช่องทางสีสวยนั้นทันที
เฮือก!!!
“ไม่ๆ...ยะ...หยุดนะ เจ็บ โอ้ย...” ร่างบางร้องบอก
ความเจ็บปวดแล่นเข้ามาเล่นงานทันที
ความรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
รับรู้ได้ถึงความคับแน่นเต็มไปหมดในช่องท้อง น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลผ่านหางตาสวย
มือเรียวกำผ้าปูที่นอนแน่นจนแทบฉีก
“อ่า...อย่าเกร็งสิซูโฮ” ร่างสูงบอกพร้อมกับแช่แกนกายไว้ ซึ่งมันเพิ่งเข้าไปได้หนึ่งในสี่เท่านั้น
“อึก...อะ ออกไปนะ อื้อ”
ร่างบางไม่ได้ฟังที่จื่อเทาบอกเลยแม้แต่น้อย
ร่างบางพยายามอย่างมากเพื่อให้สิ่งแปลกปลอมที่ร่างสูงยัดเหยียดให้หลุดออก
แต่ใช่ว่าร่างสูงจะยอมแพ้ มือหนาคว้าจับแน่นที่ไหล่เนียน
ก่อนจะออกแรงกดให้ร่างบางที่ดิ้นไม่หยุดจมลงกับเตียงกว้างพร้อมกับออกแรงดันตัวเข้าไปในร่างบางจนสุดในครั้งเดียว
“อ๊ากกก!!!” เสียงหวีดร้องดังออกจากริมฝีปากบาง
น้ำตาลไหลหยดลงเป็นสายสุดจะกลั้น ความเจ็บทรมานแล่นไปทั่วร่างกาย
การกระทำทุกอย่างหยุดเคลื่อนไหว คงไว้แค่เสียงเต้นของหัวใจพร้อมกับลมหายใจที่ถี่หอบ
ร่างสูงยังคงแช่แกนกายไว้รอจนกว่าร่างบางจะปรับตัวได้
ตาคมจ้องมองใบหน้าหวานที่ดูแสบจะเจ็บปวด น้ำตาใสไหลลงอาบแก้มนวล
มือบางกำชายผ้าปูที่นอนไว้แน่น ปากสีแดงถูกกัดเม้มระบายความเจ็บจนกลายเป็นสีแดงช้ำ
จื่อเทามองภาพนั้นอย่างเจ็บปวด นี่เขาทำอะไรลงไป แค่ความอยากทำให้ตัณหาเกิดได้เพียงนี้เลยหรือ
เผลอทำร้ายคนที่ตกหลุมรัก ทำให้คนตรงหน้าต้องเจ็บ
ร่างสูงค่อยๆโน้มตัวลงมาดูดซับสายน้ำตาที่ไหลออกจากหางตาสวย
จมูกโด่งไล่ไปทั่วแก้มเนียนเป็นการปลอม
มือหนาเลื่อนไปจับมือบางให้คลายชายผ้านั่นซะ ก่อนจะเติมเต็มซอกนิ้วเรียวด้วยนิ้วแกร่งของตนเอง
“ขอโทษ เจ็บมากหรือเปล่าคนดี” เสียงทุ้มเอ่ยประโลม
“อึก... อื้อ”
เรียวปากหนาประกบเข้ากับริมฝีปากบางอีกครั้ง
ความอ่อนโยนค่อยๆซึมซับผ่านเรียวลิ้นเล็กอีกครั้ง
ลิ้นร้อนไล้เล็มไปตามริมปากบางที่ช้ำเกิดจากรอยกัดช้าๆ
ความละมุมอ่อนโยนเริ่มเข้าครอบครองร่างบางให้คล้อยตาม
จนคนใต้ร่างเริ่มตอบสนองด้วยทางทีเงอะงะตามประสา
จากช่องทางที่เคยรัดแน่นจนขยับแทบไม่ได้
เริ่มผ่อนคลายลงเรื่อยๆ ร่างสูงขยับตัวช้าๆไปตามจังหวะรัก ก่อนจะแช่พักสลับกันไป เมื่อเห็นว่าร่างบางคุ้นชินแล้วจึงเริ่มบรรเลงบทเพลงรักอันแสนเร้าร้อนอีกครั้ง
“อ้ะ...อ้า เจ็บ”
จากที่ช้าๆจังหวะรักเริ่มเร็วและถี่ขึ้น
แต่ยังคงรักษาความอ่อนโยนไว้เสมอ
มือหนาจับศีรษะมนให้ขึ้นมารับจูบอีกครั้งและอีกครั้ง
ปากหนาไล้พรมจูบไปตามคอขาวพร้อมกับทิ้งร้อยรักไว้ประปราย
ภายในห้องโทนสีน้ำตาลอ่อนร้อนละอุไปด้วยไฟรัก
เสียงเตียงไม้ขนาดใหญ่ลั่นเสียงเอี๊ยดอ๊าด เสียงทุ้มหวานครางดังสลับกันไปทั่วห้อง
เมื่อใกล้จุดหมายเข้าทุกที ร่างสูงเร่งซอยสะโพกแทบไม่ยั้ง
สมองสั่งการให้ลืมความอ่อนนุ่มไปชั่วขณะ
“อะ...ช้า ช้า...หน่อย”
“ไม่...จะถึงแล้วซูโฮอ่า...”
เหมือนแสงสว่างกำลังจะมาเยือน...
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
กึก!?
ใครมาขัดจังหวะว่ะ คนกำลัง...
การกระทำที่ใกล้จะถึงฝั่งฝันหยุดชะยัก
แต่ก็ใช่ว่าจะหยุดได้นาน ความปรารถนานี้ไม่อาจจะหยุดได้ในตอนนี้
ร่างสูงค่อยๆขยับกายเข้าออกอีกครั้ง
“ไม่เห็นมีใครมาเปิดเลยซิ่วหมิน” ไอ้น้องมารสองตัวนี่เอง!!
“ไปไหนกันนะ” ไม่ได้ไปไหนหรอก อยู่บนเตียงนี่แหละ
“พี่เทา พี่ครับ อยู่หรือเปล่าเนี่ย”
“พี่ว่าเรากลับกันก่อนดีกว่านะ คงไม่มีใครอยู่
เอาไว้คอยมาหาใหม่” เออ รีบไปเร็วๆเลย
“อ้ะ...อึก”
มือเรียวยกขึ้นปิดปากของตนเองอย่างรวดเร็ว
ก่อนที่เสียงครางอันน่าอับอายจะเล็ดลอดออกไปมากกว่านี้
แม้จะรู้ว่าข้างนอกบานประตูไม้นั่นมีใครอยู่แต่ร่างสูงกับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย
สะโพกหนาเร่งซอยถี่และรุนแรง จนคนร่างบางแทบเก็บเสียงเอาไว้ไม่อยู่
“เดี๋ยว!! ฟังสิ พี่ได้ยินเสียงอะไรมั้ย เสียงมัน...”
“หืม ไม่เห็นได้ยิน เรานะหูแววไปละมั้ง”
“พี่ไค!!!”
“ครับ อุย!!”
“พี่กล้าว่าผมหรอ ตายแน่!!!”
เสียงพูดคุยค่อยๆห่างออกไปและหายไปในที่สุด
“อ้า...อ้ะ”
“เก็บเสียง...อ่า...ได้ดีนี่ซูโฮ”
เสียงทุ้มกระซิบข้างหู
“พอ...อะ ออกไปนะ” มือเรียวยกขึ้นเกาะไหลกว้างแน่น
“นี่หรอที่บอก...อ่า ซูโฮนายพูด อืม ไม่ตรองกับใจเลยนะ”
เสียงบทสนทนาจบลงเพียงเท่านี้เมื่อร่างหนาเร่งจังหวะรักให้เร็วขึ้นอีก
ร่างบางไหลถลาไปตามแรงกระแทก
ริมฝีปากสีสวยอ้าออกโกยอากาศเข้าปอดในยามที่ร่างลูกเร่งจังหวะ มือหนายกขาเรียวขึ้นพาดบ่าไว้พร้อมกับส่งแรงกระแทกที่หนักหน่วงเมื่อยามใกล้ฝั่ง
และในไม่ช้าแสงสีขาวรำไรสว่างไปทั่วโสนประสาท
“อ้าาา!!..”
น้ำสีขาวขุ่นพุ่งออกจากแกนกายเล็กเปรอะเปื้อนไปตามหน้าท้องแกร่ง
เช่นเดียวกับที่อีกคนฉีดพ่นน้ำขุ่นร้อนเข้ามาในกาย มันมากจนบางส่วนไหลกลับออกมาภายนอกเปรอะเปื้อนไปตามขาเรียว
ร่างสูงล้มตัวลงนอนครอมร่างบางทั้งๆที่แกนกายยังคงแช่อยู่ภายใน
เสียงหอบหายใจถี่ๆของร่างบางทำให้ร่างสูงเองอดไม่ได้ที่กดริมฝีปากลงกับหน้าผากเนียน
“แฮ่กๆๆ อะ...ออกไปนะ อึก” เสียงสะอื้นเอ่ยสั่งอย่างตัดรอน
“ซูโฮฉัน...”
“บอกให้เอาออกไปไง!! อึก ขอร้อง ฉันเจ็บ”
เสียงหวานเอ่ยขออย่างอ่อนแรง
จื่อเทาจำใจต้องถอดกายของตนเองออกจากตัวร่างบางช้าๆ
สายน้ำสีขาวขุ่นปนสีแดงจางๆไหลย้อนกลับออกมาเปื้อนต้นขาเรียว
มือหนาเอือมมาด้านหน้าหมายจะสัมผัสแต่หากถูกอีกคนปฏิเสธซะก่อน
“ไม่!! ไม่ต้องมาจับ อึก นะ...นายมัน อึก”
ร่างบางที่นอนแผ่หลาอยู่กลางเตียงกว้างเอ่ยตัดรอน
ความโหดร้าย ความรุนแรงที่ตนเองได้รับแค่นี้มันก็เจ็บเกินพอแล้ว
มือบางยกขึ้นปาดน้ำตาอย่างอ่อนแรง
เสียงสะอื้นปานจะขาดใจของร่างบางบนเตียงกรีดลึกเข้าไปในใจของคนอย่างจื่อเทายิ่งนัก
“ซูโฮ ฉันขอโทษ ได้โปรด...”
“บ้าน ฉันอยาก...อึก กลับบ้าน” ร่างาบางไม่แม้จะฟังคำทักทวงใดๆ
“งั้นให้ฉันทำความสะอาดให้ก่อนนะ”
เอาว่ะ ขอแค่นี้ก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยวค่อยง้อทีหลัง
กลับไปหน้าบทความ: http://my.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1205757&chapter=7
อย่าลืมคอมเม้นท์ด้วยนะจร๊ะ
